Fietsen in de corona lockdown

Polopos 7 mei 2020

De titel had misschien beter kunnen zijn ‘gemeente Polopos-La Mamola 7 mei 2020’. Vanaf afgelopen maandag 4 mei mogen wij namelijk weer naar buiten om te sporten. Hierbij mag je echter de gemeente grenzen niet over. Nou is dat op zich niet heel erg, omdat in onze gemeente de supertoffe beklimming naar Haza del Lino via Polopos ligt. Hier kun je absoluut je lol op en om die beklimming te doen na 40 dagen lockdown is ook echt wel genoeg. Ik ga hem de komende dagen nog een aantal keer doen om zo weer een beetje in conditie te komen voor……Hmmm ja, voor wat eigenlijk.

Ik wil deze blog graag gebruiken voor hoe ik de corona crisis beleef hier in Spanje. Daarvoor wil ik even teruggaan naar maandag 16 maart. De verbouwing van Casa de la Luz is in volle gang en we zijn erg hard aan het werk om onze eerste gasten te kunnen ontvangen op 27 april. Een strakke planning, maar met een hardwerkende José Alonso zouden we dat gaan halen. Het weekend voor 16 maart zou in Spanje de lockdown aanvangen. Eigenlijk nog niet echt wetende wat die inhoudt, zijn wij die zaterdag nog naar de BricoMart gegaan om wat badkamerspullen aan te schaffen. Het was er niet super druk, maar de winkel was gewoon open in ieder geval. We hebben daar een bestelling geplaatst, die José later op zou halen. Eigenlijk dachten wij dat dat maandag wel zou kunnen, maar de bon die we ontvangen hebben sturen we meteen via de App naar José. Dat bleek uiteindelijk een slim plan!

Die zaterdagavond gaat gelijk versneld de lockdown in. Die avond slapen wij in onze tent achter op ons terrein. Zondagochtend gaan we even naar de garage die we huren onderaan de berg. Hier hangen de racefietsen en staan nog wat extra spullen die straks naar boven moeten als de appartementen af zijn. In het dorpje waar de garage is, is werkelijk waar niets of niemand te zien op straat. Het is hier wel gewoon Spanje. Het is in deze regio niet heel erg druk natuurlijk, gaat nog wel komen geloof mij maar, maar helemaal niemand op straat is echt uniek. Die zondag is verder een vrij onrealistische dag. We zitten lekker bij de tent en spelen wat spelletjes. Wat gaat deze lockdown betekenen voor ons? Kan José door met zijn werk, kunnen wij nog voldoende materialen halen voor hem zodat hij niet stilvalt? En die zorgen zijn alleen nog maar op ons geprojecteerd. Wij hebben dan nog geen idee wat voor omvang dit gaat hebben.

Naar Sonrisa

Die zondag hebben we ook een beetje het weerbericht gevolgd en vanaf maandagavond belooft het weer echt slechter te worden. We zouden natuurlijk kunnen slapen in onze tent en eventueel kunnen uitwijken naar de camperbus die ook op het terrein staat. Maar wetende dat we geen stroom en stromend water hebben bij de tent en dat misschien de camping snel dichtgaat waar we normaal altijd kunnen douchen, zijn we al op zoek naar andere oplossingen waar we de lockdown kunnen door gaan brengen.

We zoeken maandag contact met Eugenie, de Nederlandse makelaar in het dorp. Zij heeft een aantal appartementen in de verhuur, dus daar kunnen we vast iets van huren. Maar wat mij met name een beetje benauwd, is dat we nog niet getekend hebben voor de hypotheek en dus de bodem van onze geldvoorraad langzaam maar zeker in zicht komt. Kunnen we het wel allemaal betalen als we een aantal maanden een appartementje moeten huren?

Bij het huis moeten nog wat klusjes gedaan worden, waarvoor stroom nodig is. We mogen van Koen en Ivo een generator lenen. Dus voordat we langs Eugenie rijden om te kijken wat mogelijk is, rijden we eerst langs Koen en Ivo. Koen en Ivo zijn eigenaar van de hotel/bar in Polopos. Deze moet gesloten zijn gedurende de lockdown (zo veel is maandag al bekend). We vertellen onze situatie aan die gasten en voor we het weten hebben we al een sleutel in onze handen van het hotel. We mogen zo lang als de lockdown duurt slapen in het hotel. Wow! Super aardig en super welkom! Wat fijn om zo snel hier al zulke goede vrienden te hebben gevonden.

Bobbi en Nacho

Vanaf 16 maart zitten we dus in het hotel van Polopos. Officieel moeten we hele dagen binnen blijven en mogen enkel voor het strikt noodzakelijke naar buiten. Dus boodschappen doen, eventueel ziekenhuisbezoek en natuurlijk de hondjes uitlaten!! Dat is onze escape om in ieder geval toch nog zo’n 3 keer per dag buiten te zijn. Al moet ik wel zeggen dat José Alonso de eerste dagen van de lockdown nog wel aan de slag is bij ons. Hij is namelijk die bewuste zaterdag dat wij bij de BricoMart waren in de avond daar nog langs gereden om onze spullen te halen. Vanaf maandag is die winkel ook dicht. Maar een aannemer mag nog wel gewoon werken, als hij na zijn werk maar naar huis gaat en verder thuis blijft. Het probleem is dat we nu juist vele zaken op zouden halen, zoals tegels. En daarnaast is dus alles waar José zijn materialen haalt, gesloten. Hij heeft nog wel wat stenen liggen, maar niet veel mortel meer. Omdat we nog geen wateraansluiting hebben, heeft hij een grote watertank besteld welke hij dan bijvoorbeeld kan gebruiken om cement te maken. Hij kan zichzelf nog 3 dagen nuttig maken en dan moet hij toch echt stoppen.

Hij neemt ook al zijn materiaal mee. Op onze bouwplaats liggen nog 2 pallets met wat stenen en staat nog een oude kraan. Dat is wel een hele trieste aanblik. Een huis wat voor 60% af is, maar waar verder helemaal niets te zien is :( Het doet me een beetje denken aan het appartementencomplex in La Guapa, onderaan de berg. De ruwbouw staat, maar verder wordt er al jaren niets meer aan gedaan. Ik denk niet dat het bouwproces daar, mede door deze corona, nog snel aan zal gaan vangen.

Bobbi en Nacho zitten overdag de hele tijd bij ons in de bar. Dit gaat eigenlijk best goed de eerste tijd, maar hoe langer de lockdown duurt, hoe meer de beestjes in de gaten krijgen dat er iets vreemds aan de hand is. Ze krijgen wat moeite met het stil zijn en stilzitten. Als tussenoplossing hebben we nog bedacht de honden ‘s avonds in de tuin te laten van een vriendin van ons. Dit hebben we uiteindelijk nog geen week volgehouden, omdat onze honden het vaak nodig vonden om ‘s nachts te blaffen naar de honden van de buren. Dat is ook niet de bedoeling en kunnen we onze vriendin niet aan doen. Komt ook nog eens bij dat zij in die tijd nog een betalende gast in haar appartementje had zitten. Die vrouw accepteerde best veel, maar hiervan werd ze ook niet zo vrolijk off course. Kortom, de honden moeten weer terug naar hotel Sonrisa.

Owjah, alsof de honden ons nog niet genoeg vermaken, wordt Bobbi ineens loops. Ze is echt nog een puppy en dan toch al loops. Nu moeten we dus ook nog erg goed oppassen als we haar uitlaten. Want de schaapsherder heeft wel 2 hitsige mannetjes honden rond lopen, die wel zin hebben in onze knappe hond.

Wij als kersverse hondeneigenaren letten natuurlijk niet altijd goed op en we denken dat Bobbi wel een keertje is gedekt. As we speak is ze dus waarschijnlijk zwanger. We moeten even aankijken of we dat erbij kunnen hebben nu. Dus hoeveel puppy’s er groeien in haar buikje en hoe onze situatie op dat moment is.

Komt ook nog het bizarre verhaal bij dat er iemand in het dorp niet zo blij is met onze aanwezigheid in het hotel. In eerste instantie vond hij dat we terug moesten naar Nederland. Let wel, we zijn officieel inwoner van Polopos en hebben sinds november een ‘Tarjeta de Residencia’, zeg maar een formele verblijfsvergunning. Wij horen dus formeel in Polopos te zijn. Owkeej, eigenlijk in ons huis maar dat is niet echt een optie op dit moment. De man komt er na een poos op terug dat wij naar Nederland moeten, maar we mogen niet in een hotel slapen dat gesloten moet zijn. Maar het hotel is ook echt gesloten vriend, wij mogen van de eigenaren gebruik maken van de mogelijkheden maar zijn geen betalende gasten. Hij zou de Guardia Civil op ons af sturen, maar tot op heden hebben we die niet gezien. En al was het wel zo, dan hadden wij gewoon een prima verhaal. De burgemeester van Polopos wist ervan en hij zei ook, “Beter dat ze in het hotel slapen op dit moment, dan in dat huis wat maar half af is.” We zijn dus waarschijnlijk wel gedekt door ons verhaal, maar het voelt niet fijn als er een man in het dorp woont, die zich op Social Media op die manier uit. Dat houdt hem bezig deze lockdown…

De Guardia Civil is overigens wel een keer langsgereden. We keken naar buiten en zagen ze uitstappen. In plaats van aankloppen bij ons, stonden ze selfies te nemen poserend voor het hotel haha. Polopos is door het tv-programma ook een bekende naam in Spanje en dan is het toch leuk om een foto te maken met het uithangbord van het dorp op de achtergrond. “Owjah, mogelijk waren er twee Nederlanders die verbleven in het hotel. Nou ja, dat bekijken we misschien wel een andere keer, ik wil naar huis” :)

Owjah, de titel van deze blog is ‘Fietsen in de corona lockdown’. Nou dat mogen we voorlopig helemaal niet dus…

40 dagen lockdown

In de 40 dagen lockdown kunnen we niet super veel doen. Ik probeer wat te klussen rond het huis, maar daar kan ik geen 40 dagen mee vullen. In de dagen voor de lockdown, waren we met de bank in overleg over de hypotheek. Vlak voor de lockdown zijn we nog een paar keer naar de notaris gegaan om te praten over de papieren van het huis. We hebben hier een huis en wat grond rondom het huis gekocht. Dit zijn twee transacties en met beide transacties is het één en ander mis. Met de grond is er wat mis met het aantal geregistreerde vierkante meters. Aan de ene kant hebben we de vierkante meters, zoals officieel geregistreerd in het Kadastro. Daarnaast heb je de vierkante meters zoals ze in de papieren staan vermeld. Tot slot kun je met de tegenwoordige techniek natuurlijk ook zelf de vierkante meters berekenen op internet, met behulp van afstandmeten.nl of Google Maps. Natuurlijk zijn alle drie de uitkomsten verschillend :( Maar goed, het belangrijkste is dat de papieren en Kadastro overeenkomen. Het opmeten op internet komt dan hopelijk dicht in de buurt bij de waarheid. We hebben de grond al een tijd geleden opgemeten en zijn bezig om de grond en het huis (plus klein beetje grond) in één akte te krijgen. Maar voordat dit gebeurd is, kunnen we op enkel de grond helemaal geen hypotheek krijgen. Waarschijnlijk is dat al eens tegen ons verteld hoor, maar de bankmanager spreekt heel slecht Engels en we begrijpen elkaar niet altijd. Erg frustrerend.

Ook met de akte van het huis is het één en ander mis. Ook hier is wat mis met de precieze vierkante meters. Hier is het verschil veel kleiner en de notaris zegt dat we gewoon uit moeten gaan van het Kadastro. Dit moet echter wel aangepast worden in de akte. Verder wordt in de akte gesproken van een ruïne. Een bank geeft geen hypotheek op een ruïne. Dat woordje moet dus verwijderd worden. Ik merk dat de heren (bankmanager en notaris) er over aan het spreken zijn en ik zie vooral beren op de weg. Hoe kun je nu gewoon eenvoudig een woordje wegstrepen in een formeel document? Maar goed, ik krijg instructies om naar het Registro te gaan om de zaken aan te laten passen en dan, na betaling van een factuur van ongeveer €250,- natuurlijk weer, zou het allemaal getekend moeten kunnen worden. En dan komt ineens corona om de hoek kijken.

Van de 40 dagen lockdown, heb ik er zeker 20 over zitten woelen in de nacht. Wat als nu de bank vanwege deze crisis zijn beleid wijzigt en geen hypotheken meer verstrekt? Heel vreemd zou dat niet zijn volgens mij. Owkeej, we hebben een contract ontvangen per mail, maar daar staan nog geen handtekeningen op. En het is natuurlijk wel Spanje waar we naar toe zijn gegaan. Dat klinkt heel denigrerend, maar het werkt hier gewoon echt anders af en toe. Vooral niet alles is helemaal goed geregistreerd en daarom krijg je ineens bizarre problemen dat gronden verkeerd geregistreerd staan qua vierkante meters. Het is ook nog wel logisch ergens, omdat op een gegeven moment Spanje belasting is gaan heffen op enkel gronden. Mensen moesten toen zelf hun vierkante meters doorgeven. Hoe kleiner het aantal vierkante meters, hoe lager de belasting. Niet heel gek dat die mensen de helft er vanaf liegen. Om het recht te trekken, heeft het Kadastro de gronden ingemeten met drones. Als je weet hoe groot Spanje is en hoe uitgestrekt sommige velden zijn, is het niet moeilijk te begrijpen dat hierin ook foutjes kruipen.

Op een gegeven moment neem ik in de lockdown toch contact op met de bank. De bankmanager zegt thank God dat de hypotheek nog gewoon door kan gaan. Het kan enkel problematisch zijn om bij de notaris te komen. Je mag officieel je huis niet uit. Een bezoek aan de bank is wel toegestaan en dus hebben we wat ontmoetingen met de bankmanager. Die man is ook blij dat hij iets te doen heeft haha. Maar dan moeten we naar de notaris om te tekenen. Niemand weet precies hoe alles werkt in deze lockdown, dus we krijgen een papiertje mee met het nummer van de notaris. Die kunnen we bellen als de Guardia Civil ons tegenhoudt. Hetzelfde papiertje krijgt de vertaalster mee, want dat moet als buitenlander bij de notaris. Om zeker te weten dat we alles begrijpen moet er een formele vertaalster bij zijn. Overigens niet 1x, maar 2x. Eerst krijgen we uitgelegd wat in de hypotheek staat en de tweede keer kunnen we tekenen. Formeel heb je daartussen 10 dagen om nog bezwaar te maken, of eventueel wat aan te passen. Who cares! Wij moeten dat geld hebben, dan kunnen we na de lockdown verder!

Eind goed, al goed. 27 april tekenen we voor de hypotheek! We hadden eigenlijk al besloten om dat te vieren met een weekendje Granada, maar dat zit er met de lockdown helaas niet in :(

De aannemer mag verder

In de week van 13 april is er al enige versoepeling in de lockdown. De aannemers mogen weer aan de slag. Ik zoek contact met José Alonso in de hoop dat hij die week weer gaat beginnen, maar helaas. Zijn werknemers zijn bang, geeft hij aan. We spreken de taal nog niet heel goed, maar we krijgen voldoende mee wat er hier in de regio gebeurt. Ook door de vele Nederlanders die hier wonen en we hebben inmiddels ook een Spaanse vriendin. Zij vertelde ons dat je op de Spaanse tv echt doodgegooid wordt met corona debatten. De ene expert heeft nog een zwartere kijk op de toekomst dan de andere. De mensen hier wordt gewoon een angst aangesproken. Ik vermoed dat het er absoluut mee te maken heeft dat 7 gezonde jonge gasten aangeven dat ze bang zijn. José mag er niets aan doen natuurlijk. Ook in Spanje is corona angst een legitieme reden om niet te gaan werken. Aan de ene kant snap ik best dat je bang bent om het te krijgen natuurlijk. Maar de bekende voorzorgsmaatregelen gelden ook hier natuurlijk. Houd voldoende afstand, was regelmatig je handen, nies in je ellebogen en blijf thuis bij klachten. Meer kun je niet doen volgens mij. Vermijd grote groepen en probeer verder zo goed als het gaat gewoon je normale dingen te doen. Als de hele samenleving stil valt, is dat ook niet goed. Daarbij komt ook nog eens dat het in deze regio echt nog minimaal aanwezig is. Het is hier gelukkig geen Madrid, waar sporthallen met ziekenhuisbedden gevuld moeten worden en het leger verzorgingshuizen binnenloopt en gewoon een heleboel lijken ziet omdat het personeel gevlucht is uit angst. Verschrikkelijke beelden en het geeft absoluut aan wat voor inhumane ramp dit is. Gelukkig is het hier in de regio niet zo heftig, maar dat de angst je om het lijf slaat als je die beelden ziet kan ik me voorstellen. Zeker als een expert aangeeft dat het zo wel eens in heel Spanje zou kunnen gaan.

29 april krijg ik wel een verlossend appje van José. 5 mei wil hij weer gaan beginnen. Dat is natuurlijk geweldig nieuws! Ons is gevraagd om vanaf 1 mei het hotel opgeruimd te hebben. Als het kan geen gebruik meer te maken van de hotelkamer en de honden niet meer in de bar te houden. De jongens zijn zich ook aan het voorbereiden om langzaam maar zeker weer open te gaan. De gehele lockdown is het weer ook echt wel slecht geweest, maar zo eind april, begin mei gaat het weer wat opklaren. Dit betekent dat wij gewoon wel weer kunnen slapen in onze tent/onze bus. Overdag mogen we nog wel bij Sonrisa zitten. Omdat de jongens liever niet hebben dat de honden binnen zitten, overleggen we met onze vriendin Nanouk of wij overdag in haar appartementje kunnen zitten met de honden. Superlief weer natuurlijk, maar ook dit mag. Het motto onder de Nederlanders hier in de regio lijkt echt te zijn: “We zijn hier op de wereld om mekaar om mekaar, te helpen nie waar”. Superfijn. Nu maken wij gebruik van deze gastvrijheid en als het nodig mocht zijn in de toekomst, doen we dat met alle liefde terug. Ofjah niet eens terug doen, maar wij weten zeker dat wij hetzelfde zouden doen voor anderen. Een erg prettig en welkom gevoel geeft dat ons.

5 mei

José Alonso is er weer met zijn mannen. Het eerste wat me opvalt is dat José Alonso een kapper in zijn familie heeft haha. Maar hij wil natuurlijk snel verder, echter het probleem met de materialen blijft. De BricoMart is open voor professionals, maar de schappen zijn leger. Er is nog wel veel, maar wij moeten ook echt best veel hebben natuurlijk. Dat wordt een paar keer op en neer rijden voor José. Dit doet hij niet graag, hij wil liever dat alles er is. Eigenlijk was dat natuurlijk onze taak om dat te verzorgen. Maar de corona crisis draait alles om. De BricoMart is in een andere provincie en je mag enkel met een goede reden de provincie grens over. Ik denk wel dat we het uitgelegd hadden gekregen en wij hebben natuurlijk ook een bedrijf, maar het is gewoon makkelijker als José Alonso met zijn truck even op en neer gaat.

Verder hebben we nog alle buitendeuren en openslaande ramen bij Leroy Merlin gehaald. Deze winkel doet wat moeilijker dan BricoMart. Of althans, zo zou ik het waarschijnlijk niet moeten zeggen, maar die winkel is langer gesloten en heeft gewoon echt minder spullen staan. Maar ook hier gaat José Alonse gewoon achteraan. Het gaat misschien ietsjes langzamer allemaal. Ik denk dat we het niet in 1 maand afbouwen, maar dat we er 6 weken over gaan doen. Onze gasten in mei hebben we aan het begin van de lockdown al op de hoogte gesteld. Onze gasten half juni staan nog wel, maar wie houden we voor de gek om te denken dat die kunnen komen. De gasten in juli kunnen we wellicht nog op hopen. Hun vliegreizen staan nog gewoon en wat er in juli met de reisrestricties gebeurt, weet op dit moment nog niemand. Is het land dan nog in noodtoestand? Als dat zo is, moeten die gasten formeel 2 weken in quarantaine. Aan de andere kant gaan verhalen op om de noodtoestand te beëindigen per 24 mei. We moeten het aanzien. Ons doel is om begin juli klaar en open te zijn. We gaan vanaf nu wat meer marketing doen, waarbij we ons ook bewust richten op de Spaanse markt. We gaan bijvoorbeeld onze websites vertalen en gaan hier in de buurt wat flyers uitdelen. We gaan de komende tijd alles er aan doen om maar te proberen wat gasten te mogen ontvangen deze zomer.

Het is overigens erg leuk om te merken dat hier in de buurt elke Nederlandse ondernemer op zijn manier bezig is de boel draaiende te houden. In die 40 dagen lockdown heeft iedereen zich op zijn manier nuttig gemaakt. De ene zet een online training op de markt, de ander gaat Engelse lessen verzorgen voor Spanjaarden en weer een ander zoekt de media op en komt zelfs in een grote Spaanse krant. Langs alle kanten wordt er aan gewerkt om een goede zomer te kunnen draaien met elkaar.

“En wat doen jullie dan om een goede zomer te kunnen draaien?” Nou dat zal ik je eens vertellen. Ik probeer Bici de la Luz wat levendig te houden op social media door af en toe eens wat te posten. Ik ben bezig om een digitale cyclo door dit gebied aan te bieden in Nederland en tot slot probeer ik mijn oude werkzaamheden weer op te pakken vanuit hier voor Nederlandse opdrachtgevers. Suus is bezig om de Nederlandse zakenvrouw te ondersteunen met haar video-materiaal en Suus leidt de marketingsstrategie voor Casa de la Luz.

Naast deze bezigheden, gaan we ook elke dag naar ons huis om te kijken hoe José Alonso te werk gaat. Elke dag heeft hij wel opdrachten voor ons, waar we mee aan de slag kunnen. Wij komen onze dagen wel door. Maar inmiddels werkt José zo voortvarend dat ik echt verwacht dat wij volgend weekend voor de 17e keer (ik kan er 1 of 2 maal naast zitten, maar zo voelt het onderhand echt) onze spullen bij elkaar kunnen zoeken en intrekken in het eerste appartementje wat dan af is, whoehoe!! Daar gaat natuurlijk social media mee volgegooid worden :)

Wat trouwens ook nog leuk is om te melden in het hoofdstuk 5 mei, is dat 5 mei precies de dag na 4 mei is. “Nou en,” hoor ik je denken? Nou 4 mei 2019 hebben wij getekend voor ons huisje. 4 mei 2020 ziet de hele wereld er ineens een stuk anders uit.

Twijfel

Maar als je dit hele stuk gelezen hebt, lijkt het wellicht alsof ik helemaal geen twijfels heb ondervonden over onze toekomst de afgelopen tijd. Nou, niets is minder waar. Wij hebben echter al vrij snel besloten dat we in ieder geval onze appartementen af willen bouwen. Daar hebben we (net) het geld voor en als de appartementen af zijn, kijken we verder. Hoe langer de lockdown duurde, hoe “zekerder” de berichten over de toekomst werden. Het lijkt er nu echt wel op dat wij voor in ieder geval de in eigen land blijvende Spanjaarden een toffe plek kunnen zijn om hun vakantie door te brengen. Want het schijnt hier met name in augustus enorm druk te zijn met mensen uit de grote steden in het binnenland. Die mensen willen lekker naar de zee en niet het massale van Torremolinos of Benidorm. Hier aan de Costa Tropical zit je perfect wat dat betreft. Of er Nederlanders al in augustus deze kant op kunnen komen is nog allerminst zeker, maar mocht het zo zijn, dan zijn er best nog wat die hun vakantie nog niet geboekt hebben en last-minute naar Spanje willen. Voor deze mensen moeten wij gewoon klaar zijn. Goeie website, mooie foto’s en appartementjes die af zijn.

Het afmaken van de appartementen kost natuurlijk nog best wat geld. In de begroting zijn we ervan uitgegaan dat we zo rond eind maart/begin april al wat meer vakanties hadden verkocht. Met die aanbetalingen konden we dan mooi de appartementen inrichten. Dat is door corona dus wel even op losse schroeven komen te staan. We hebben nog best veel escapes (10% extra hypotheek waar we als resident misschien wel recht op hebben, een persoonlijke lening bij de bank, de eindbetaling van de aannemer later doen). Naast deze escapes ben ik dus ook bezig om mijn oude advieswerk in Nederland weer op te pakken. Mensen zeggen dat er wel niet veel werk zal zijn als de economie stilligt, maar na wat speurwerk kom ik toch echt nog wel veel tegen in de infra wereld. Dit jaar in ieder geval moet ik denk ik echt wel wat werk kunnen doen. Ik pak al wat werk op voor een oud-collega (dankjewel Erwin) en ik ben in de race voor een functie van 3 dagen voor een periode van 4 maanden bij een grote gemeente. Als wij op deze manier voldoende geld binnenhalen om de appartementen af te kunnen bouwen en wellicht een buffer op te bouwen voor het resterende jaar, gaan we het wel redden. We plannen niet te ver vooruit, want dat kan enkel tegenvallen is mijn idee. Daarbij weet je toch niet hoe het uit gaat pakken voor de nabije toekomst. Komt die tweede golf, wanneer is het vaccin er? Is er wellicht nog meer in petto of kijken we over 2 jaar hier op terug en grinniken we erom? Nouja dat laatste zal nooit het geval zijn, maar het feit dat we er over 2 jaar op terug kunnen kijken, zou al heel mooi zijn.

Wij zijn nog steeds absoluut overtuigd van de kracht van Casa de la Luz (check de website www.casadelaluz.casa en volg ons via de verschillende Social Media), de locatie van het appartement is echt fantastisch en de appartementjes worden echt leuk ingericht. Iedereen wil daar gewoon op vakantie, want de streek heeft ook zo veel moois te bieden. Één van de dingen die de streek natuurlijk te bieden heeft, zijn de vele prachtige beklimmingen. Hiervan moet Bici de la Luz het hebben (www.bicidelaluz.com). Ik weet zeker dat elke fanatieke fietser hier heel veel uitdagingen aan kan gaan en plezier kan beleven. Wij zijn overtuigd van wat we aanbieden. We weten dat we waarschijnlijk een moeilijk jaar, of wellicht wat moeilijke jaren tegemoet gaan. We zijn allebei uit het goede hout gesneden en ondernemend genoeg om alle kansen aan te grijpen om hier te kunnen blijven leven. We weten niet wat de toekomst ons gaat brengen, maar wij zien hem ondanks de mondmaskers die we nu voor hebben, zonnig tegemoet.

Hasta Pronto en Polopos!

Bekijk deze activiteit op  Strava    en  Relive